จอห์น เผ่าเพ็ง เพราะฉะนั้น
  • Blog; journal of life
  • Daddy Diary
  • Investment Diary
  • Business Tips and Tricks
  • ข้างขอบเตียง Cancer
  • ครูไทยในต่างแดน
  • ebooks
  • About
  • กราบขอบคุณ

ความเกรงใจของคนที่เริ่มหายไป

27/5/2019

Comments

 
Picture
กับธุรกิจหน้าที่การงานที่เราทำ กับการที่เอาตัวเองมาออกสื่อ
กับโลก online ที่เปิด 24 hr

บางทีเราก็รู้สึกว่าชีวิตเราโดนเอาเปรียบ
เบื่อมากเลยกับคำถามที่ส่งมาใน inbox, LINE และก็ email วันอาทิตย์

ทำไมเหรอ เขารอถึงวันจันทร์ไม่ได้เลยหรือไง

ชีวิตทุกวันนี้มันต้องเดี๋ยวนี้ ตอนนี้
I want it now.
I need it now. ยังงั้นเหรอ

มันชั่งเป็นชีวิตที่งดงามเลยนะ

โทรศัพท์มือถือเราก็พยายามปิดวันอาทิตย์แล้ว
พยายามเปิดเป็น flight mode แล้วช่วง weekend 
แต่มันก็มีบางที ที่เราต้องออกไปข้างนอกบ้าง ออกไป gym ไปอะไรบ้าง มันก็ต้องเปิดมือถือบ้าง อะไรบ้าง มันก็ต้องเห็นพวกคำถาม เห็น inbox, เห็น email อะไรต่าง ๆ  

ความยุ่ง ความ busy มันก็ดีนะ
แต่มันก็เหมือนเป็นดาบ 2 คม

กับลูกค้า เราไม่ mind อยู่แล้ว เรา happy ที่จะตอบวันอาทิตย์ ในเวลาที่ว่าง
ลูกค้าเราส่วนมาก (ไม่ทุกคน) ไม่ค่อยเรื่องมากเท่าไหร่ เพราะลูกค้าเราส่วนมากก็ follow เราตามสื่อต่าง ๆ อยู่แล้ว ลูกค้ารู้วิธีการทำงานของเรา ลูกค้าเราส่วนมากจะ leave me alone on Sunday ขอบคุณมากเลยครับ

แต่คนที่ไม่ใช่ลูกค้านี่สิ และก็ดูจากพฤติกรรมแล้ว เราก็คงคิดว่าเขาไม่น่าจะอยู่ในกลุ่มลูกค้าของเราอยู่แล้ว

เราทำงานตรงจุดนี้มานาน เราพอจะสัมผัสได้ว่า คนไหนที่ติดต่อเพราะอยากจะทำ case กับเราจริง ๆ หรือคนไหนเป็นพวกแบบที่ว่า ติดต่อมาเฉย ๆ แหละ เปรียบเทียบราคา หรือหาข้อมูลฟรี ๆ 

ข้อมูลฟรี ๆ เราก็ทำให้แล้วไงครับ ที่หน้า facebook page
ที่ TimeLINE
​ที่ YouTube
เธอจะเอาอะไรกับฉันอีก

คนพวกนี้เราก็เห็นพวกเขาตามพวก facebook group ต่าง ๆ อยู่แล้ว คอยถามนั่น นี่ โน่น
เพราะตัวเราเองก็อยู่ใน facebook group พวกนั้นอยู่แล้ว ก็แค่เราไม่แสดงตนเฉย ๆ 

แต่ก็ไม่เป็นไรนะ เราก็คงต้องค่อย ๆ แก้
ค่อย ๆ หา strategy อะไรของเราไป
แต่บางทีเราก็คิดว่า แล้วทำไมฉันต้องเปลี่ยน ฉันต้องแก้เพื่อพวกเธอด้วยเหรอ
คนเรานะถ้าพวกเขามี "ความเกรงใจ" กันสักนิดหนึง โลกนี้ก็จะดูสวยงามขึ้นอีกเยอะ

ถ้าส่งคำถามมาใน inbox, LINE หรือ email
ถ้าเราไม่ตอบ ก็หาว่าเราไม่ตอบอีก
หาว่าเราติดต่อยาก นั่น นี่ โน่น

เราก็เลยต้องตอบ แต่ตอบไปว่า "ช่วงนี้ไม่ว่างนะครับ โทษที"

คำถามเดียวกัน ถ้าเขาส่งมาวันจันทร์ - เสาร์
เขาอาจจะได้คำตอบที่แตกต่างก็ได้ ใครจะรู้

แต่กับใครบางคน เราก็คิดว่า คลื่นความถี่เราคงไม่ตรงกันแล้วหละ
เราไม่จำเป็นที่จะต้องไปสานอะไรต่อ
สู้เราเอาเวลาของเราไปทำงาน ไปร่วมงานกับคนที่คลื่นความถี่ตรงกัน ทำงานด้วยกันแล้วมีความสุขน่าจะดีกว่า

จริง ๆ แล้วคนส่วนใหญ่ที่เรา dealing ด้วยก็ดีนะ
ก็มีแค่คนส่วนน้อยเท่านั้นที่เป็นแบบนี้

ตบไหล่ตัวเองเบา ๆ 
บอกกับตัวเองว่า "ไม่เป็นไรนะ" เราก็ต้องมองข้ามพวกเขาบางคนไป
แล้วเราก็ concentrate กับคนที่เราคิดว่าเราทำงานด้วยแล้วมีความสุข เรามีคลื่นความถี่ที่ตรงกัน

ถ้าไม่อย่างนั้นแล้ว ชีวิตการทำงานเราก็จะลำบาก
​
ถึงแม้จะเจอปัญหาจุกจิกกวนใจ มันก็แค่ส่วนเล็ก ๆ น้อย ๆ เอง
เราก็จะยังคงทำงานต่อไปจ๊ะ
ไม่เลิกจ๊ะ เราก็เพียงแค่ต้องคิด ต้องหาวิธีว่าจะ deal กับเรื่องพวกนี้อย่างไร 

เจอะเจอผู้คนเยอะแยะมากมาย
ร้อยพ่อ พันแม่
มันก็ทำให้เราเข้าใจชีวิตมากยิ่งขึ้น

คนเราเติบโตมาจากพื้นฐานชีวิตที่แตกต่างกันจริง ๆ 

"มนุษย์" เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าศึกษาและค้นคว้า (หรือเปล่านะ)
Comments

    Author

    John Paopeng

    Archives

    February 2023
    January 2023
    December 2022
    November 2022
    October 2022
    September 2022
    August 2022
    July 2022
    June 2022
    May 2022
    April 2022
    January 2022
    December 2021
    November 2021
    October 2021
    September 2021
    August 2021
    July 2021
    June 2021
    March 2021
    January 2021
    December 2020
    November 2020
    October 2020
    September 2020
    August 2020
    July 2020
    June 2020
    May 2020
    April 2020
    March 2020
    February 2020
    December 2019
    November 2019
    October 2019
    September 2019
    August 2019
    July 2019
    June 2019
    May 2019
    April 2019
    March 2019
    February 2019
    January 2019
    December 2018
    November 2018
    October 2018

    Categories

    All

    RSS Feed


  • Blog; journal of life
  • Daddy Diary
  • Investment Diary
  • Business Tips and Tricks
  • ข้างขอบเตียง Cancer
  • ครูไทยในต่างแดน
  • ebooks
  • About
  • กราบขอบคุณ